به گزارش روابط عمومی انجمن پلی اتیلن براساس گزارش های ویکی پلاست و پپنا؛ در هفتههای اخیر، نرخ پایه دلار تالار اول مبادله با عدد ۸۲ هزار و ۹۲۴ تومان محاسبه شد؛ نرخی که عملاً با واقعیت معاملات بازار پلیمرها فاصله داشت. پس از رقابت خریداران، دلار کشفشده در اغلب گروههای پلیمری نهتنها از نرخ پایه بالاتر بود، بلکه در بسیاری موارد همچنان پایینتر از نرخ بازار آزاد معامله شد؛ موضوعی که تصویر روشنی از تعلیق قیمتها میان سیاستگذاری و واقعیت بازار ارائه میدهد.
طبق گزارش های ویکی پلاست و پپنا بر اساس معاملات انجامشده، دلار کشفشده برای سنگین بادی در محدوده ۱۱۹ تا ۱۲۰ هزار تومان قرار گرفت، سنگین فیلم بین ۱۱۲ تا ۱۱۷ هزار تومان معامله شد، سبک فیلم به حوالی ۱۱۰ هزار تومان رسید و سنگین اکستروژن EX3 در محدوده ۱۰۶ هزار تومان و سبک خطی نیز در بازهای گسترده بین ۱۱۴ تا ۱۳۱ هزار تومان کشف شد. این اختلافات قیمتی نشان میدهد بازار عملاً در حال قیمتگذاری بر اساس انتظارات تورمی است، نه اعداد رسمی.
در همین زمان، تکنرخی شدن دلار در بازار توافقی حوالی ۱۳۲ هزار تومان و عبور نرخ آزاد از ۱۴۱ هزار تومان ـ آن هم با جهش بیش از ۳۵۰۰ تومان در کمتر از ۲۴ ساعت ـ سیگنالهای تورمی پررنگتری به اقتصاد مخابره کرد. اظهارات دولتی درباره افزایش ۲۰ تا ۳۰ درصدی قیمت کالاهای اساسی در هفتههای پیشرو و هشدار نمایندگان مجلس نسبت به بودجه تورمی و آزادسازی قیمتها، فضای انتظاری بازار را تشدید کرده است؛ فضایی که بازار پلیمرها، بهعنوان بازاری کاملاً وابسته به ارز، سریعتر از سایر بخشها آن را منعکس میکند.
در چنین شرایطی، اگر سیاستگذار مسیر همراهی با بازار آزاد را انتخاب کند، باید انتظار افزایش تدریجی قیمتها، رکود موقت در تقاضا، افزایش هزینه تولید و در نهایت رسیدن بازار به تعادل جدید را داشت؛ تعادلی که احتمالاً با حذف بخشی از مصرفکنندگان ضعیف همراه خواهد بود. در مقابل، تداوم سرکوب قیمتی، تجربه آشنای کمبود عرضه، رانت، معاملات غیرشفاف و تعلیق تصمیمگیری تولیدکنندگان را تکرار میکند.
تجربه کشورهایی مانند ترکیه، آرژانتین و مصر نیز نشان میدهد سرکوب قیمت در بازارهای ارزبنیان تنها زمان میخرد، اما هزینه نهایی را سنگینتر میکند و در نهایت بازار را با شوک آزادسازی ناگهانی مواجه میسازد.
بازار پلیمرها امروز در وضعیت تعلیق قرار دارد. پرسش اصلی اینجاست: سیاستگذار کدام مسیر را انتخاب خواهد کرد؟
